Het volgende verhaaltje hoort bij het verhaal 'De Weg van de Walrus' en is deels een antwoord op de vraag 'Waar zijn de Snowdens van gisteren?' 

De Eland was een eland ener groter maat, met een kracht ver buiten die van zijn mede elanden. Hij was zich noch van zijn kracht, noch van ‘t feit van zijn bestaan bewust. De Eland zwierf door het onmetelijke bos, voelde dat hij er altijd al was, en dat hij altijd zou bestaan.

De slaperige warmte van zomer, de sterker makende kou van de winter, de regen op zijn rug, de sterren bij nacht, dit waren zijn emoties.

O ja, mijn vrienden, de Weg! Nu is het niet aan mij te zeggen waarom de Eland, TK en B ontmoette tijdens die  noodlottige zomer, maar laat je er niet door storen. De Eland vertelde mij dat de reden hem geen moer uitmaakt, en aangezien dit verhaaltje 'De Weg van de Eland’ is, zal ik gehoor geven aan zijn wens. Bovendien, de Eland wenst dat men van dit stukje kan genieten, erom lachen, of gebruiken als een waaier, alles behalve er over doorgaan, of bespreken.

De Eland had nog geen ervaring met zijn communicatieve bewustzijn, en dus zal het verhaaltje zich ontrafelen tussen toen en nu.

Waar is de Eland?  Wel, de wereld is veel groter dan ik, en er zijn veel dingen ik niet weet. Vanzelfsprekend leeft de Eland nog in zijn bos in Noordelijk Wisconsin, maar 'De Weg van de Eland' zal veel meer van de verblijfplaats van de Eland duidelijk maken.

In Noordelijk Wisconsin  zul je TK en B vinden, beide hout omhakkend, wijn drinkend, of de rivierbodem opruimend. Misschien was het de wijn waardoor TK en B onder de aandacht van de pretentieloze Eland kwamen. De geur was nieuw en vreemd, en hij verwonderde zich om de manier waarop de bloedrode wijn gezang, gelach, en slaap werd. De Eland voelde zich vreemd in zijn hoofd. Hij dacht en kon zijn gedachte niet stoppen. Wat was deze wijn? Deze rivierbodem? Wat is deze zon die zich heeft getoond deze dag?

Rust was echter gevonden, omdat de Eland zeer ver gelopen had, en zeer moe was. Terwijl hij zich aan de slaap overgaf dacht hij: “Dit nieuwe uitzicht is helemaal best oké. Morgen zal ik over wijn, rivier, en de zon leren. Denk aan wat ik dan zal weten!'  Toen de Eland de volgende morgen ontwaakte, begon hij doelloos rond te zwerven.

‘Als ik kon praten’, dacht hij, ‘dan zou ik compleet zijn’. En hij schrok op toen hij deze woorden aan zijn lippen hoorde ontsnappen.

Naar men zegt de Buddah’s eerste woorden waren, “to be or not to be”  en dat Christus geen moedermelk lustte. Was de Eland als een van hen begonnen, zou dit verhaal elders gevonden zijn, maar dat mocht niet zo zijn.

De Eland sprong op, verrukt dat hij zijn gedachten uit mocht spreken en verwonderd over de geheime gedachte dat hij mocht schilderen wat hij zag. De gebeurtenissen van die dag zijn na lang delibereren nog steeds onzeker en bovendien zodanig dat ze totaal buiten bereik van menselijke woorden zijn.  

Dus beginnen we dit verhaal de volgende dag op een menselijke basis. De wijn was verdwenen, maar werd niet gemist. Nou, er was iets nieuws, een motor voor de boot!

Nu kunnen we niet zeggen dat de luiheid was, die maakte dat ze de motor direct startten; nee, hun jonge armen snakten naar wat beweging, maar er zijn veel krachten in de wereld, sommigen hadden ze bedwongen, anderen dwingen, sterker dan angst, respect af.

Zich van beide versnelling en de snelheid bewust zijnde, aarzelden ze niet om de tijdman te foppen, zodat ze konden voorkomen dat de hemel het meer bereikte. Oh, dat hij zo makkelijk te foppen was, met beide de Eland en de Walrus vertrokken, de langzame voetballen van de tijd die in gedachte geobsedeerd is  met iets dergelijks als begin en einde....

Hoe zal het lot mij leiden? Wanneer zal ik de weg van Paul gaan? Waar zijn de Snowdens van gisteren? Naar de hel ermee, Naar De Hel Ermee, NAAR DE HEL ERMEE! Het verhaal zal afkomen, zeg ik je!

De twee snelden de rivier af, gelukkig met hun nieuwe bekwaamheid.

Als om hen nog gelukkiger  te maken, kwam de zon op en stelde hen in staat hun kleding, waardoor ze zich onderscheidden, uit te trekken waardoor ze gelijken werden.

Aangezien ze diverse malen paddo’s gebruikt hadden, was de schok van het zien van de grote Eland niet zo groot als men gedacht had. De Eland stond aan het zanderige strand te genieten van zijn pas ontdekte vaardigheden door gedichten in het zand te schrijven.

Hier is een voorbeeld:

Beeldt je de verrukking in, de macht, de vreugde van iemand zoals B, TK en Zeus Eland - de Montajeer Montajo te ontmoeten. Een Eland die praat is niets nieuws, nu er een in de McGrew’s Dierentuin was gevonden.

“Wat is de bedoeling van het leven?” gekscheerde B.

“Elanden die praten!” riep Tom. “Kom mijn elandachtige vriend, wil je met ons lunchen?”

Die woorden klonken de eland als muziek in de oren.

Hier waren er twee naar zijn hart.

Denk over wat ze zouden moeten weten! Heimelijk hoopte hij dat ze wisten wanneer ze naar bed moesten. Hij scheen het te zijn vergeten of, meer waarschijnlijk, hij heeft het nooit geweten.

De eland was van nature een vegetariër en voelde zich lichtelijk gegeneerd door de lof die hij ontving van het vleesetende duo dat zich bewonderenswaardig onthield van hun gewoonte vlees te eten. De eland werd verlegen bij het zien van de twee die als beesten aten en genoten van elke handvol. Toen realiseerde hij zich dat een mens deels Engel deels een beest is. De Eland was te opgewonden om te eten, maar heimelijk vroeg hij zich af of ze nog wijn over hadden. Vrezend dat zijn stilte zijn geheime gedachten zou prijsgeven, vroeg de Eland “Hoe lukt het jullie in leven te blijven?” “Wij elanden waren nooit bewust, dus vraag ik, hoe, mijn vrienden, verhelderen jullie het?”

 'O, niks'

 '”Wacht eventjes, eerlijk is eerlijk, hij heeft ons nu betrapt, dus nu moeten we het aan hem vertellen.'

 'Hem wat vertellen?' vroeg B.

'O, hoe houden we het uit onder de stenen en pijlen van geweldig geluk.'

 'Waarom?', vroeg B.

'Misschien is hij een existentialist aan het worden. Hij zou sommige van de Sartre of Camus die hier rondslingeren mogen lezen.'

De laatstgenoemde opmerking was helemaal genoeg om B's missionarisijver op te roepen, maar net toen hij wilde beginnen, vroeg de Eland   'Waarom willen jullie mij deze boeken niet laten lezen? Jullie zijn wijs, jullie hebben deze boeken gelezen.'

“Wacht eventjes,' zei B, 'Het Elandje moet nu naar huis.

Het wordt stikdonker hier. Geen straatlantaarns, weet je.'

'Nee, dat weet ik niet’, zei de Eland overstuur, 'Dat is precies het probleem, ik weet niet alles! Ik zie dat het tijd is om naar bed te gaan,' blikkend naar de achter uit leunende TK in zijn veldbed, 'maar hebben jullie misschien een vriendelijk woord om mij door deze periode van acuut bewustzijn heen te helpen?' 

'Een woord of  twee', zei Tom.

        ' Ik lig in bed met onvriendelijke gedachten

De hint begreepen, zwerft de Eland voort met het gevoel alsof hij iets had verloren dat hij nimmer werkelijk had. Het bos werd snel duister en het was moeilijk om te zien waar te overnachten.

Al wist hij niet wat “schuimende jenever” was, toch schrok de Eland  toen hij zijn lippen hoorde zeggen 'En ik moet vóór Ik mij slaap nemen deze schuimende jenever zwelgen.’ 

Op een open plek die ruikt naar TK en B, struikelt de Eland en valt op de grond. (Verbeeld je, een Eland die struikelt en op de grond valt!) Daar vóór hem liggen twee boeken - De Weg van Zen & Yoga en Gezondheid, en een fles van bijzondere vorm met een etiket dat zegt: 

                             "DRINK MIJ"

                    getekend: SCHUIMENDE JENEVER.

Zich in een moment van pure intuïtie realiserend dat deze drie dingen waren bedoeld om door hem, de gelukkigste van alle elanden, gevonden, dronk hij snel de jenever op en opende meteen beide boeken!

Hier waren de antwoorden! - De onwerkelijkheid van vorm, de illusie van dichotomie, de dichotomie van illusie, meditatie houdingen, nou, dit was allemaal in de boeken! Geluk had hem niet slechts verlicht, maar had hem eveneens stomdronken gemaakt!

De Eland strompelt terug naar het kampvuur, ernaar verlangend zijn pas gevonden schat aan zijn nieuwe vrienden te vertellen.

Maar hoe kan men over zo’n  noodlottige nacht bij het kampvuur schrijven?

De twee zitten bij het kampvuur en zingen het heilige ‘OM’.

De gloeiende stukken hout vormden ontelbare vormen vóór hun mystieke ogen.

De Eland stond op het punt om te spreken toen de stilte werd gebroken door dat jazzy commentaar- ‘ Joh, ik wil heel graag die Eland naaien!’ 

Hoewel ik in mijn dromen vele gezegende nachten met de Eland gedanst en gezongen heb, is hij sinds die noodlottige nacht bij het kampvuur nimmer meer door wakende sterfelijke ogen gezien.

'O, dat ik hem ooit nog eens zal ontmoeten

Gescheiden door een zee

Ik smeek je nu om vergeving

En wens dat jij in Vrede rust.'

Nimmermeer

                                                                       Voor Lenore